Wskutek opóźnienia przesłania sprawozdania  utraciliśmy możliwość  w tym roku 1 %

To nie lenistwo, a nadmiar pracy, którą wykonujemy w ogromnej części społecznie (tylko 500,- zł otrzymuje jeden pracownik). Główne wydatki to koszty sterylizacji (w tym roku około 1000 suczek) wykonanych przez 87 lekarzy na terenie całej Polski.

Pod naszą opieką żyje ponad 20 psów i kilkanaście kotów, zwierzaki te mieszkają na wsi i potrzebują opieki. Tam stworzyliśmy tym sierotom – staruszkom po śmierci „pańci” czy porzuconym szczeniakom rodzinny dom. Mieszkają z nami wolne i szczęśliwe, tam też na wsi  mamy drugie biuro, kopiarkę akta itp. Nasza siedziba w Poznaniu jest wówczas pusta, korespondencja trafia wprost do biura rachunkowego i  tam to upomnienie przeleżało termin.

Gdy „klikniecie” w zakładkę „O FUNDACJI”, a następnie „SPRAWOZDANIA”  i wybierzecie „SPRAWOZDANIE MERYTORYCZNE ZA 2011 ROK”, może zawarte w nim informacje zdołają choć w części usprawiedliwić tą nie wybaczalną wpadkę i wzbudzić w Was litość.

Pomóżcie nam kontynuować tak potrzebną pracę.

Mam ponad 80 lat i nie mam czasu na wakacje!

Nr naszego konta: 29 1090 1362 0000 0000 3601 8379

Alina Kasprowicz

Prezes Fundacji „Zwierzęta i my”

Odeszła od nas Bożena Pietruszewska-Wyrembek, ich oddana opiekunka, a nasza przyjaciółka. Była wieloletnim członkiem zarządu Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami. Od 1972 do 1979 roku kierowała Schroniskiem dla Zwierząt w Poznaniu. Organizowała naszą Fundację w 1990 r., której do końca życia była oddaną członkinią zarządu.

Wiele bezdomnych psów znajdowało w jej domu opiekę i pomoc. Znały ją wszystkie koty z okolicy ulicy Skrytej i przybiegały na jej wołanie. Nawet jeże, mamy z dziećmi, oczekiwały w umówionych miejscach na regularny posiłek.

Żegnamy Cię Bożenko. Nigdy Ciebie nie zapomnimy.

Zwierzęta i nasza Fundacja tak wiele Tobie zawdzięczają.

Pani Bożena Pietruszewska-Wyrembek

Minął znowu rok pracy dla naszych braci. W roku tym rozszerzyliśmy areał naszej działalności na województwa zachodnie. Nawiązaliśmy kontakt i współpracę z lekarzami w województwach: zachodniopomorskim, lubuskim i dolnośląskim, którzy dzielnie przystąpili do pracy. Pracuje obecnie dla nas (na terenie całej Polski ) 87 lecznic. Chodzi o to, aby bezdomne koty i psy nie przechodziły na teren naszych sąsiadów. Nawiązaliśmy kontakt z niemieckimi organizacjami opieki nad zwierzętami i fundacjami. Mamy nadzieję, że przyjaciele zwierząt z tego kraju pomogą nam w tej wspólnej walce z bezdomnością i cierpieniem. Możemy się pochwalić, że w roku, który niedawno pożegnaliśmy według nadesłanych rachunków wynika, że na sterylizację suczek przypada prawie cała suma (1016 sterylizacji), a z braku środków kotki potraktowaliśmy „po macoszemu” (około 20).
Dziękujemy Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, od którego otrzymaliśmy finansową pomoc przeznaczoną na organizację szkoleń dla lekarzy weterynarii w dziedzinie sterylizacji i na opłacanie zabiegów sterylizacyjnych. Z tych szkoleń mogą również korzystać zwerbowani lekarze z województw zachodnich.
Nasi przedstawiciele: dr Ewa Zgrabczyńska i Jurek Duszyński brali udział w obradach na temat nowelizacji Ustawy o ochronie zwierząt, która to komisja utworzona została przy sejmie pod przewodnictwem posłanki pani Joanny  Muchy.
W miarę możliwości niesiemy pomoc zwierzętom. Nasz stary samochód Fiat  Seicento nazwany przez nas „Osiołkiem” zastąpiony został  nowszym (naturalnie nie nowym) Fiatem Panda, którego nazwaliśmy „Misiu”. teraz wiernie nam służy dostarczając nowych biedaków do naszego grona podopiecznych. Przeszło 20 psów i kilkanaście kotów znajduje u nas swój stały dom. Są i goście, którzy odchodzą w daleki świat np. była  sunia mama z pięcioma szczeniakami, przyjechało do nas też 5 ślicznych szczeniąt urodzonych przez dziką suczkę w górach. Były urocze szczenięta w połowie jamniki, które już też znalazły swoje domy. Od maleńkiego wychowaliśmy szczeniaka mieszańca dobermana, który obecnie objął ważną posadę terapeuty w domu dla starszych osób w Niemczech. Tymczasowy dom znalazł u nas zabłąkany na wsi bigiel. Miał swoich przyjaciół (opiekunowie tej rasy), którzy wyprowadzali go na spacery, znaleźli dla niego dom aż w Warszawie. Obecnie przebywa u nas duży, ale bardzo sympatyczny amstaff. Nie zaakceptował swojego wybiegu i budy na dworze, zdemolował całe opłotowanie i postawił na swoim. Teraz przebywa w osobnym pokoju, leży na łóżku i jest zadowolony, a jego pan pomaga nam w pielęgnowaniu naszych kotów i psów. I tu znowu problem, który poruszyliśmy w Urzędzie. W Centrum Interwencji Kryzysowej w Chybach nie ma pomieszczenia dla psa i kota. Ludzie poszkodowani przez los stają przed nowym ciosem, nie są przyjmowani ze zwierzęciem. Skontaktowaliśmy się ze stowarzyszeniem opieki nad bezdomnymi, które poparło nasze kategoryczne żądanie, aby przy Ośrodku CIK znalazło się pomieszczenie dla zwierzęcia, które jest przecież członkiem poszkodowanej rodziny.
Na karmę dla naszych podopiecznych oraz pomoc ludziom dokarmiającym zwierzęta wydaliśmy 27.114,55 zł.
Musimy się pochwalić, że nasze wysiłki w celu poprawy warunków w schronisku poznańskim zyskały uznanie w oczach radnych. Za naszą poradą schronisko urządziło wygodne pomieszczenie dla szczeniąt, aby nie trzeba było zostawiać ich w budach na zimnie.
Mam jeszcze jedną bardzo ważną wiadomość; nasza „walka” o to, aby Poznań miał schronisko dla kotów i nasza okupacja gabinetu prezydenta -z małą kotką na kolanach-, uświadomiła władzom miasta, konieczność opieki nad tymi zwierzętami. Władze miasta zatwierdziły na ten rok dotację dla bratniej organizacji, która podjęła się opieki nad kotami. „Zwierzęta i my”  zakupiła  domek dla kotów (za 8.000,- zł). Stanął on na działce kochającej zwierzęta osoby, a bratnia organizacja podjęła się prowadzić tam schronisko. Radni -CHWAŁA IM ZA TO !!!- przyznali fundusze na prowadzenie tego przytuliska.
Tyle pomyślnych wiadomości. Teraz smutne. Odeszła od nas 20-letnia, kochana gąska Genia. Pomagała nam w zwycięskiej walce ze stłuszczonymi wątrobami, wystąpiła w telewizji w programie „Animals” pokazując jak takie zwierzątko może być ufne i mądre. Zawsze zostanie w naszych wspomnieniach.
Następna smutna wiadomość. Księgowa, którą zaangażowaliśmy w styczniu 2011 roku, opóźniła wysyłkę sprawozdań do odpowiednich ministerstw.
STRACILIŚMY PRZEZ TO MOŻLIWOŚĆ PRZYJMOWANIA 1% Z PODATKÓW.
JESTEŚMY „UGOTOWANI”!!!
Piszę to dużymi literami, abyście Kochani i Wierni Nasi Przyjaciele w tym roku przekazali 1 % na inne pro zwierzęce organizacje.
Chcieliśmy bezpłatnie sterylizować wiejskie suczki w całej Polsce, mieliśmy nadzieję, że obejmiemy i kotki, a tu takie nieszczęście!

W tym, jakże trudnym dla nas położeniu odwołujemy się do Waszych Serc i gorąco Was prosimy: NIE ZAPOMINAJCIE O NAS.
Nr konta: 29 1090 1362 0000 0000 3601 8379
Każda przekazana przez Was złotówka pomoże nam bezpłatnie wysterylizować kolejną wiejską suczkę.

KOCHANI… TRZYMAJMY SIĘ. NIE DAJMY SIĘ. LICZYMY NA WAS.

Piątka maluchów została zabrana przez nas – dzielna kuleczka Misia, w której płynęła krew radosnych polarnych szpiców, znalazła już swoje miejsce na ziemi; trójka fundacyjnych psiaków czeka na swoje nowe domy w siedzibie Fundacji, jednej z suczek, którą zaopiekowała się Fundacja „Mrunio”, nie udało się niestety uratować, odeszła zanim zdążył ją ktoś pokochać…
Maleńka Fajeczka- sunia jamniczek, płowy i mądry Żoli, piękny ciemnooki Roduś tęsknią do Człowieka, któremu mogą zostać Przyjacielem na Długie Lata. Trzymamy kciuki za ich przyszłe psie losy i zapraszamy dobrych ludzi do zakochania się w naszych szczeniakach od zaraz…

Seminarium i materiały edukacyjne zostały sfinansowane z dotacji otrzymanej z Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu. Uczestniczyli w nim zarówno lekarze z wieloletnią praktyką, jak i młodzi adepci. Okazało się, że jest to dla nich bardzo atrakcyjna możliwość poszerzenia wiedzy i nabycia umiejętności praktycznych, jak również zaangażowania w projekt zmniejszenia populacji zwierząt bezdomnych i zminimalizowania ich wypływu na naturalne ekosystemy. Lekarze obecni na szkoleniach rozpoczęli długoterminową współpracę z Fundacją oraz promocję akcji edukującej i podwyższającej świadomość ekologiczną lokalnych społeczeństw, których są członkami.

Lidka – trafiła do nas jako mała koteczka przywieziona z Biedruska. Po zabiegu kastracji przebywała z naszym starym kocurem, który był po operacji ucha. Oba koty tak się ze sobą zaprzyjaźniły, że postanowiliśmy ich nie rozdzielać. Będą mieszkać już zawsze razem w naszej dużej wolierze.

Mamy nadzieje, że tylko tymczasowe schronienie znalazło u nas pięć ślicznych, młodych piesków.

	Kazan – Jest już z nami 14 miesięcy. Oddając honorowo krew uratował życie swojego kolegi Orbisa.
	Kruczek – Jest bardzo grzeczny, ale boi się mężczyzn. Czeka na kochający dom.
	Psotka – Mała, wesoła rozrabiara. Czeka na opiekuna/opiekunów z zacięciem pedagogicznym.
	Lady – Oddana nam przez kochającą właścicielkę, która wraz z dzieckiem i psem została zmuszona opuścić mieszkanie, w który został jej prześladowca.
	Kasia – Znaleziona 25 marca 2011 r., na ul. Słowiańskiej w Poznaniu. Bardzo grzeczna, dystyngowana dama, lgnąca do mężczyzn. Ma już posiwiały pyszczek i zaćmę prawego oka.
	Orbis – Foksterier, który w swoim młodym życiu przeszedł horror. Miał chłopak szczęście. Do Puszczykowa przyjechała młoda nauczycielka. Zobaczyła wynędzniałego pieska, który poruszał się na trzech łapach. W miejscu czwartej sterczała goła kość. Lekarz ze schroniska w Puszczykowie nie dawał psu żadnej nadziei na wyleczenie. Nauczycielka ze swą troską trafiła do nas. Natychmiast pojechaliśmy po psa i przywieźliśmy do lekarza weterynarii w Poznaniu, który przeprowadził operację amputacji kończyny. Zdawało się, że pies najgorsze ma już za sobą. Niestety przestał jeść, a utrata znacznej ilości krwi spowodowała silną anemię. Znów Orbis miał szczęście. Kazan -przygarnięty przez nas wcześniej duży mieszaniec- ma krew, która nie wchodzi w konflikt z inną grupą. Po dokonanej transfuzji było już tylko coraz lepiej! Orbis przyzwyczaił się już do braku jednej nogi, bez której biega niczym sprinter. Trafił do przyjaznej mu rodziny, w której wiedzie szczęśliwe życie. Pragniemy w tym miejscu raz jeszcze podziękować Pani Nauczycielce i wszystkim dzieciom z jej szkoły, które zakupiły karmę dla Orbisa włączając się w ten sposób w naszą wspólną walkę o jego życie.

Kochani Ofiarodawcy!

Jak co roku składam sprawozdanie merytoryczne, abyście Państwo wiedzieli, że nie zmarnowaliśmy Waszych pieniędzy. Na sterylizację wiejskich suczek i kotek w minionym roku wydaliśmy 118 500 zł (75% na suczki i 25% na kotki). Sterylizujemy już w 8 województwach.

Najwięcej sterylizacji przypada na województwo wielkopolskie i lubelskie, gdzie w województwie wielkopolskim sterylizujemy kotki i suczki, w pozostałych województwach już tylko suczki.

Sprowadzamy hurtem żywność dla zwierząt, co obniża znacznie cenę. Oprócz naszych podopiecznych zwierząt, których zawsze jest około 20 psów i tyleż kotów, dzielimy się tą karmą -w miarę możliwości- z opiekunami zwierząt.

W roku 2010 nawiązaliśmy kontakty z przyjaciółmi zwierząt z innych krajów. Koleżanka Honia Byrdy uczestniczyła w szkoleniu w Anglii. Opłaciliśmy przelot, a tam goszczona była przez swoje koleżanki.

Koledzy Ewa Zgrabczyńska i Rafał Adamczak wzięli udział w konferencji w Pradze.

Razem z Jurkiem Duszyńskim uczestniczyłam w Sejmie w posiedzeniu Parlamentarnego Zespołu Przyjaciół Zwierząt w debacie nad projektem zmian do ustawy o ochronie zwierząt. Kolega Duszyński jednogłośnie został wybrany w skład zespołu konsultacyjnego ds. ustawy o ochronie zwierząt przy tym Zespole, złożonego z 10 przedstawicieli organizacji pozarządowych.

W naszym sprawozdaniu nie mogę pominąć wielkiego wkładu pracy i trudu, jaki uzyskujemy od lekarzy weterynarii. To im zawdzięczać będziemy ograniczenie cierpienia i bezdomności zwierząt. Zdajemy sobie sprawę, że robią to dla dobra zwierząt, bo nasze możliwości są bardzo skromne.

Spieszę też podziękować Wojewódzkiemu Funduszowi Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Poznaniu, dzięki któremu zdołaliśmy zorganizować szkolenia dla lekarzy weterynarii i pomagać zwierzętom.

Nie zapominają o nas myśliwi i doceniają naszą działalność, czego dowodem jest ich wsparcie dla naszej Fundacji.

Z przykrością muszę stwierdzić, że władze miasta Poznania są nadal głuche na nasze prośby o objęcie opieką miejskich kotów. Znaleźliśmy obiekt nadający się do stworzenia w nim schroniska dla tych zwierząt. Otrzymaliśmy odpowiedź z Urzędu, że mogą nam go udostępnić, jeśli podejmiemy się remontu, KTÓREGO KOSZTY MOGĄ ŁASKAWIE odejmować od płaconego przez Fundację czynszu. Ten list można jedynie potraktować jako kpinę z nas i z ciążącego na Władzach Miasta obowiązku opieki nad potrzebującymi pomocy zwierzętami.

Nie chcę kończyć tak smutno naszego sprawozdania. Są jeszcze osoby kochające zwierzęta, które pomagają im i nam w naszej pracy.

Wszystkim ofiarodawcom i opiekunom tych drogich nam istot ślemy serdeczne BÓG ZAPŁAĆ.

Z radością donosimy, że w roku sprawozdawczym otrzymaliśmy przeszło 1000 zgłoszeń zwierząt do kastracji. Do dnia dzisiejszego zostały one już wysterylizowane (w tym w przybliżeniu – 2/3 suczek i 1/3 kotek). Ważnym aspektem tej działalności jest zainicjowanie akcji kastracji w następujących województwach naszego kraju: lubelskim, podkarpackim, świętokrzyskim, mazowieckim i podlaskim.Wielkim naszym sprzymierzeńcem okazała się fundacja „Dar serca” z Krakowa. Zainteresowaliśmy się emailem od tej organizacji. Była to prośba o pomoc dla prywatnego przytuliska w województwie lubelskim – prowadzi je starsza pani z córką. Pod ich opieką w dobrych warunkach (wybiegi, budy, duży teren) znajduje się +/- 150 psów. Nasza pomoc polegała na wyremontowaniu pomieszczenia gospodarczego (2500 zł) oraz gotowości wykastrowania suczek przytuliskowych, na które to zabiegi zgadza się opiekunka z wielkimi oporami. Tak oto znaleźliśmy się w przepięknej okolicy, wśród wzgórz porośniętych lasami. Opiekunka schroniska zwierzyła się nam, że jest równie zaprzyjaźniona z leśnymi mieszkańcami. My natomiast zaznajomiliśmy się z niezwykle ofiarnie pracującymi lekarzami weterynarii, dla których (jak pokazujemy na zdjęciach) zorganizowaliśmy kurs małoinwazyjnej metody kastracji. Naszym kursem objęliśmy również lekarzy z dwóch sąsiednich województw: świętokrzyskiego i podkarpackiego. Wieść rozniosła się szybki kastrujemy już na coraz większych terenach tych województw. Jak od wielu już lat w siedzibie Fundacji znajdują opiekę kotki w okresie rekonwalescencji (przeciętnie 1-3 kotek przebywa u nas przez 10-15 dni po operacji kastracji wykonywanej w poznańskim schronisku). I tu jest problem: od wielu już lat walczymy o stworzenie poznańskiej kociarni w schronisku, gdzie znajduje się jedynie jedno pomieszczenie zbiorcze (wielkości średniego pokoju) z wybiegiem, a brakuje kwarantanny, izolatek, pomieszczeń dla kotek z kociętami, wreszcie właśnie szpitalika, w którym powinny znajdować się kotki po sterylizacji. W 2002 roku otrzymaliśmy zapewnienie od samego Prezydenta Miasta Poznania, że w 2009 roku zostanie wybudowana kociarnia, a tu nagle… klops. Zamiast tego wiadomość jak grom z jasnego nieba!!! Grunt pod schroniskiem sprzedany, schronisko będzie przeniesione! A co z kotami??? Na to znalazła się odpowiedź. Nie wiem, czy mnie uszy nie myliły – SCHRONISKO NIE BĘDZIE PRZYJMOWAŁO DZIKO BYTUJĄCYCH KOTÓW – nawet maleństw trzęsących się z zimna, leżących na ulicy, a nawet przejechanych i rannych. W czasie swej blisko 50-cio letniej działalności, Schronisko dla Zwierząt było zawsze ostoją dla poznańskich psów i kotów potrzebujących pomocy. Obecnie osierocone kocięta nie są przyjmowane do schroniska, a przywożący je ludzie często zostawiają je pod bramą. Koty szukając matki i jedzenia kończą swą podróż pod kołami samochodów. Ludzi, którzy znajdują na ulicach miasta Poznania chore lub ranne koty i zawiadamiają o tym schronisko informuje się, że nie udziela ono kotom pomocy. Straż miejska i pracownicy schroniska otrzymali polecenie kierowania ludzi spod drzwi schroniska do… Fundacji „ZWIERZĘTA i my”!!! Poniżej na zdjęciach tylko kilkoro z wielu kociąt do nas skierowanych.

	Dwumiesięczne kociaki znalezione przez mieszkańca Poznania 7 października 20089 r., ok. godz. 19:30 na ul. Obornickiej. Szukając dla nich pomocy w straży miejskiej dowiedział się od dyżurnego, że schronisko ich nie przyjmie. Straż miejska zwróciła się o pomoc do naszej fundacji. Przywieźliśmy je do fundacji zziębnięte, głodne, chore i wymagające udzielenia im natychmiastowej pomocy.
	Kociak, którego przyniósł do naszej fundacji mieszkaniec Poznania, odprawiony spod bramy schroniska w połowie sierpnia 2009 r.. Zdjęcie zrobione w dniu przekazania nam kota.
	Kocie sieroty z ulicy Piaśnickiej w Poznaniu, których mama zgineła pod kołami samochodu. Nieprzyjęte przez schronisko 1 października 2009 r.

Fundacja za swoją naczelną dewizę i zadanie obrała KASTRACJĘ SUCZEK I KOTEK i temu zadaniu jak wyżej doniosłam zajmujemy się bez zarzutu. W październiku zorganizowaliśmy zebranie z udziałem TOZ-u, siostrzanych Fundacji oraz Radnych Miasta Poznania. Naświetliłam problem i oświadczyłam (co zresztą było niestety widoczne na załączonym obrazku), że jestem 80-letnią osobą i nie sprostam zadaniu zbierania potrzebujących zwierząt w dzień i w nocy z ulic miasta. Nie wiem, czy mogę już oznajmić , że stał się cud!!! Wiem tylko to, że zajęła się tą sprawą Pani Radna Kretkowska i zainteresowała nią samego Pana Prezydenta. Obydwoje są przyjaciółmi zwierząt. Powstała Fundacja „Poznańska kociarnia”, do której ja nie należę. Wszystko ruszyło. Przyjaciele zwierząt – trzymajmy kciuki! Kochani Radni z Panią Kretkowską na czele, Panie Prezydencie – dziękujemy.

Prosimy – nie zapominajcie o nas!!!

Poznań, dnia 25 stycznia 2010 r.

W imieniu zarządu i działaczy fundacji,

Alina Kasprowicz

ZWIERZĘTA FUNDACJI PRZYBYŁE W ROKU 2009

	Sznapi – kosmata suczka, której pańcio musi na pewien czas pozostać w odosobnieniu- podobno tęskni za nią. Nie wiemy, czy będzie mógł ją odebrać. To przykład bardzo istotnego problemu ze zwierzętami- przyjaciółmi osób samotnych, chorych, skierowanych do szpitali lub miejsc, gdzie nie mogą ze sobą zabrać zwierzaka. Albo miejsc, z których nie ma już powrotu. Musi powstać taki dom- hotel, gdzie zwierzęta z życzliwymi opiekunami poczekają na pana lub pozostaną na zawsze- bezpieczne, syte. Tak, by oddający je człowiek mógł odejść spokojny o los swego jedynego przyjaciela. Sznapi nie przyszła do nas sama – po krótkim czasie urodziła dwoje ślicznych szczeniąt… Oddane w dobre ręce.
	Sznapi nie przyszła do nas sama – po krótkim czasie urodziła dwoje ślicznych szczeniąt … Oddane w dobre ręce.
	Sara – do bezdomnego mężczyzny uśmiechnęło się szczęście. Zabrała go z namiotu, gdzie mieszkał z kilkoma psami… kochanka. Psy od kilku dni wyły z głodu i samotności. Straż dla Zwierząt zabrała dwa Briardy. Małą sunie Sarę skierowano do mnie. Jest już w domu członkini naszego zarządu.
	Furtek – 2 stycznia został przywiązany do mojej furtki, a nieznany głos oznajmił mi przez telefon o tym fakcie…
	Brzozik – pies osoby bezdomnej, skierowanej do mnie przez dom opieki społecznej – dowód na to, jak dotkliwym jest brak przytuliska dla zwierząt towarzyszących przy tego typu instytucji, gdy rodziny czy osoby dotknięte klęską losową muszą pozbywać się zwierząt. Brzozik pozostał u nas na zawsze, bo nie zdołał się zaadaptować w mieszkaniu, które zdołaliśmy jego pańci udostępnić. Pańcia przyjęła za to jeszcze jedną istotę- bezdomną suczkę ze schroniska. Odwiedza Brzozika i cieszą się nadal sobą, ze wzruszeniem dzielą wspólne chwile – potem Brzozik wraca do siebie, do dużego ogrodu, gdzie cieszy się pełną swobodą…
	Ewunia – ok. 8 miesięczny szczeniak, znaleziony na drodze przy stacji benzynowej. Mieszkała u nas kilka miesięcy do chwili, kiedy znalazła przyjazny dom i kochającą opiekunkę.

 ODESZŁY OD NAS: Gucio, Wilda i Figa …

	Gucio – staruszek przyprowadzony przez pracowników Starego Zoo- tam przywiązał go tymczasowy opiekun, gdy jego żona miała wrócić z porodówki. Gucio na pierwszym spacerze zaprowadził nas do domu, w którym mieszkał u starszych państwa. Ostatnie lata przeżył ze mną w Poznaniu, biegając w domu i ogródku, śpiąc w maleńkim łóżeczku… Odszedł cicho, we śnie.
	Wilda – dzika suczka z lasów Biedruska, dokarmiana przez wojsko i przez żołnierzy odłowiona w 1994 roku- już wtedy niemłoda, ale dzielnie odchowująca swe dzieci w lesie. Trafiały do nas całe kartony jej szczeniąt… Po złapaniu zimę spędziła w mieście, zdziczała załatwiała się w domu do kuwety z piaskiem, bała się wychodzić. W Chybach powoli oswajała się i spędziła z nami jeszcze długie lata… Dzięki kastracji żyła co najmniej 20 lat
	Figa – malutka szorstkowłosa sunia- najdziwniejszy piesek, jakiego miałam, przywieziony przez Panią Romę w 2003 r. z poznańskiego schroniska. Sunia- staruszka, z raną na głowie. Zupełny dzikusek – żeby ją odpchlić czy odrobaczyć, trzeba było urządzać polowania i zasadzki. Unikała ręki człowieka, ale mnie było dane doświadczyć jej miłości wielkiej – gdy tylko znikałam jej z oczu, przywoływała mnie tęsknym szczekaniem… Jeszcze gdy telefonowałam po przyjeździe do Poznania, słyszałam jej głosik. Gdy patrzę na opustoszałe miejsce na moim fotelu, zawsze przez nią zajmowane na drzemkę, mam wrażenie, że jej wierna duszyczka jest przy mnie, a może czeka na mnie na jakiejś chmurce…

SEMINARIUM

dr n. wet. Tomasz Nowak – specjalista rozrodu zwierząt, specjalista chorób psów i kotów Lekarze weterynarii, którzy podjęli z nami współpracę i wzięli udział w spotkaniu Kastracja kotki. Widać jak małe nacięcie jest wystarczające do wykonania zabiegu kastracji

W dniach 22 i 23 sierpnia 2009 r. zorganizowaliśmy w Sandomierzu seminarium dla lekarzy weterynarii, podczas którego omawialiśmy sposób kastracji metodą tzw. „małego cięcia”. Poprowadził je dr nauk weterynaryjnych i specjalista rozrodu zwierząt, specjalista chorób psów i kotów – Tomasz Nowak. W spotkaniu wzięli udział lekarze weterynarii, którzy podejmują współpracę z nami na terenie województwa: lubelskiego, świętokrzyskiego i podkarpackiego. Zainteresowała nas tą częścią Polski nasza koleżanka Barbara Mikuła z Fundacji „Dar serca” w Krakowie. Opiekuje się ona prywatnym przytuliskiem, które założyła osoba pomagająca porzuconym i bezdomnym psom. Odwiedziliśmy to przytulisko prowadzone z wielkim oddaniem, gdzie zwierząta znalazły serdeczną i troskliwą opiekę. Jak ważna jest podjęta przez nas inicjatywa właśnie w tej okolicy, przekonaliśmy się już w czasie przejazdu szynobusem z Lublina do Kraśnika, w której nasz współpasarzer telefonicznie domagał się natychmiastowego zastrzelenia przez policję, przybłąkanego do gospodarstwa wiejskiego, bezdomnego psa. Rozmówcą okazał się radny tejże wsi, który chętnie skorzystał z zaofiarowanej przez nas pomocy. Wspólnie z oczekującą na nas w Kraśniku koleżanką Barbarą Mikułą z Fundacji „Dar serca”, szczęśliwie zdążyliśmy przed „plutonem egzekucyjnym”. Wraz z naszym nowym podopiecznym (stareńkim i wysłużonym) mieszańcem owczarka niemieckiego, udaliśmy się do wspomnianego wyżej przytuliska, gdzie znalazł on dach nad głową i serdeczną opiekę. Niestety podobnych miejsc jest w tej części Polski stanowczo za mało i dlatego zdecydowaliśmy się właśnie tam rozszerzyć naszą działalność. CZY PODOŁAMY TEMU WIELKIEMU WYZWANIU – ZALEŻY TYLKO OD WAS!!!